In de jaren ’90 werd de wereld van de aquaria opgeschrikt door Takashi Amano, een Japanner die een hobby optilde naar het niveau van kunst. Zoals Japanners hun tuinen en bonzaïbomen vormgeven, met een combinatie van geduld, vakmanschap en gevoel voor de natuur, zo begonnen zij hun aquaria in te richten. Met adembenemende resultaten. Amano ontwikkelde de ondersteunende apparatuur en tegenwoordig kan vrijwel iedere biotoop nagebouwd worden met specifieke belichting, waterbeweging, waterzuivering en (CO2) bemesting. Vrijwel iedere plant is tegenwoordig in vitro te bestellen op het internet.

Eerst waren aquaria weinig meer dan een bonte verzameling van wat er te koop was bij de dierenwinkel. Door Amano ontstond er een beweging van aquaristen die ontdekten hoe water te laten leven. Van nano-bak tot onderwatertuin, voor stadsappartement tot villa. In een tijd waarin de natuur steeds meer plaats moet maken voor de mens, groeit het verlangen van de mens de natuur in huis te halen.
Ik heb de ontwikkelingen gevolgd, sinds ik als meisje met verbazing naar mijn goudvis staarde tot mijn huidige aquascapes in mijn boekenkast. Ik leerde om de dynamiek van een ecosysteem niet alleen te begrijpen, maar ook te ervaren.

Met dank aan Amano maakte ik voor de expositie 'Water’ (2025) in galerie De Nieuwe Gang in Beuningen een aquascape geïnspireerd door Novalis:

‘Het is niet alleen weerschijn, dat de hemel in het water ligt, het is een tedere vriendschap, een teken van nabijheid. En wanneer de onvervulde drijfveer in de onmetelijke hoogte wil, dan verzinkt de gelukkige liefde graag in de eindeloze diepte.’

Deze aquascape is niet bevolkt door vissen, maar door vogels.