Bij het 60ste jubileum van Willy de walvis in de Rein


Ik loop met regelmaat mijn vaste ommetje. Mijn vaste ommetje bestaat uit een wandeling over de weg die mij het dorp uitvoert, en de uiterwaarden in leidt. Hier ligt een bescheiden natuurgebied van honderdtwintig hectare groot. Er lopen smalle paadjes tussen de wilgen door. In het voorjaar bloeit het fluitekruid en de boterbloemen. Tijdens het wandelen kom ik soms een kudde konikpaarden tegen. Dat is altijd nogal een ontmoeting. Borden waarschuwen om niet dichtbij te komen; de paarden zijn niet tam en kunnen hard bijten. Maar ik zag eens een fotograaf die midden in de kudde was gaan staan en die daar euforisch bezig was met zijn camera. De zon stond laag aan de hemel. Mist trok op vanuit de bodem. Er bevonden zich geheimzinnige resten van uitgebloeide, hoge distels op de achtergrond. En om de fotograaf heen stonden die briesende paarden met hun warme adem, hun dikke vachten en hun enorme ogen die de uiterwaarden niet alleen lijken te zien, maar ook lijken te begrijpen. Lees verder...